Απέναντι VII

Εικόνες
Εύκολες
Δεν κολακεύουν
Εγώ, εσύ, εκείνος, εκείνη
Υπογραμμίζουν την απόσταση
Απομακρυνθείτε από τους συρμούς.

Περισσότερο φθινόπωρο

Μάκρυνε αυτό το καλοκαίρι. Διυλίστηκε στο πρώτο ψιλόβροχο, χιλιόμετρα μακριά, κι ύστερα ξαναφάνηκε καθώς κατέβαινα – >no easy way down – με δυό ποτά, ως το Νοέμβρη, να σκαλίζω την ψυχή μου και να ψάχνω συννεφιές.
Μικρό φθινόπωρο με οδήγησε στην αίσθηση των δρόμων, με λόγια δανεικά, - έρημος – γυμνός – πόνος -, ταχύνω το βήμα γλυκά και ελευθερώνομαι. Για λίγο.
Κοιτάζοντας στον καθρέφτη είδα την αλλαγή. Το φως, η λάμψη χάθηκαν, μόνο τα μάτια μου γελούν ακόμα, καθώς τραβώ τα μαλλιά προς τα πίσω μισοσηκώνοντας τα φρύδια.
Κράτησα τα βιαστικά κουδουνίσματα του τηλεφώνου σαν εκρηκτική απόλαυση που δεν δίνεται και χάιδεψα τους ώμους μου, πριν τους σκεπάσω με το μαύρο δέρμα. Αν δεν ήταν Σάββατο θα είχα κρατήσει τις αισθήσεις μου ως το πρωί, αλλά ωστόσο καμμιά φορά βοηθάει και η τύχη, κι ανάπαυσα το σώμα μου σε μια αγκαλιά-απόσταση. Βάφτισα στο κίβδηλο χρυσάφι μου μορφές, τις βούτηξα στο έξαλλο αλκοόλ μου, τις ταξίδεψα αργά στο φαρδύ δρόμο της κανονικότητάς μου.
Επέστρεψα εσπευσμένα στη σκοτεινή μου μεριά, που φώναζε και εκλιπαρούσε μέρες τώρα να τη σεβαστώ.

It takes a lot to laugh it takes a train to cry

Με φτιάχνει η κατάσταση των τραίνων (με α και ι απαραίτητα όσο διατηρούν την ελληνικότητα της φιλοσοφίας λειτουργίας τους). Μια μέρα πλήρους εκπλήρωσης των προσδοκιών, μια νύχτα παγωνιάς, που ωστόσο αποζημιώνεται με την ελευθερία να καπνίζεις όσο θέλεις στο σκοτεινό διάδρομο. Ενας επιβάτης διαμαρτύρεται από την ώρα που μπήκε. Τον πειράζει αφάνταστα που οι νέες κλινάμαξες μπήκαν στο δρομολόγιο της Βουλγαρίας. Ποιος του το φανέρωσε άραγε? Εγώ έχω τα δικά μου. Ενα καράβι δουλειές που περιμένουν, ενώ θα φθάσω ξεπαγιασμένη και ξάγρυπνη. Γλύφω καραμέλες μέντας. Πολύ τσιγάρο, δεν μπορώ να αναπνεύσω. Οχι μόνο από αυτό. Είναι ώρες ώρες και το πνίξιμο της καρδιάς. Μαγικό τραίνο σε χειμερινό δρομολόγιο, άλλοτε φαντασία, όραμα, ταξίδια που ονειρευτήκαμε, μπλουζ ρυθμοί, σήμερα βιαστικά τριήμερα. Πάντα στο τάκα τάκα των γραμμών ανασύρεται από τη μνήμη λίγος Dylan, "Χρειάζονται πολλά για να γελάσεις αλλά μόνο ένα τραίνο για να βάλεις τα κλάματα".

Well, I ride on a mailtrain, babe,
Can't buy a thrill.
Well, I've been up all night, baby,
Leanin' on the window sill.
Well, if I die
On top of the hill
And if I don't make it,
You know my baby will.

Now the wintertime is coming,
The windows are filled with frost.
I went to tell everybody,
But I could not get across.
Well, I wanna be your lover, babe,
I don't wanna be your boss.
Don't say I never warned you
When your train gets lost.

Σα μια προσπάθεια ακύρωσης του στίχου, δεν έχω χάσει ποτέ τραίνο. Ούτε άλλο δρομολόγιο. Θαρρείς και ο πόλεμος στην κυριολεξία, μπορεί να κάνει κάτι, για να στηρίξει λάθος επιλογές. Kαι αντί να κάνω το χρόνο εραστή, τον έκανα αφεντικό. Ψηφίζω ανεπιφύλακτα Θεσσαλονίκη-Αθήνα 16 ώρες. Να προλαβαίνεις να σκεφτείς, μήπως την κάνεις για επιστροφή, από κανένα ορεινό μονοπάτι, όταν η μηχανή τα παίζει και επίκειται καθυστέρηση. Να έχεις επιλογές.

Φθινοπωρινό never delivered

Είναι αυτή η ροή σου μέσα μου, που με κάνει να αντιστέκομαι τόσο πολύ, μα τα λόγια είναι φτώχεια, είναι η αίσθησή σου, η τρελλή σου αίσθηση, ένας άτονος υπόηχος που χτυπά κατ' ευθείαν στο άλλο μισό του εγκεφάλου μου και κατατρώει την πραγματικότητά μου, στο άπιαστό σου όνειρο.
Βρέχει σήμερα, αστράφτει και βρέχει, το απόγευμά μου δοσμένο στον "υγρό ουρανό", μισή στον ύπνο, μισή στον ξύπνο, τα μέλη μου αργοκίνητα και μια φωνή στο τηλέφωνο σε μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνω καλά και beep beep - το μήνυμα - beep beep. Μήπως δεν το ήξερα? Ηθελα να δω πως σημειώνεται μια απουσία με υψηλή τεχνολογία.
Τα τρένα αρχίζουν χειμερινά δρομολόγια... Τα τρένα αρχίζουν χειμερινά δρομολόγια...
Ενα αεροπλάνο προσγειώνεται με κραδασμούς, μέσα από τα σύννεφα. Δεν βλέπω τίποτα άλλο παρά σύννεφα και στο walkman μια μουσική, και να η πόλη. Κάθε γωνιά και μαρτυρία. Αρχίζω χειμερινά δρομολόγια. Ενας έρωτας στο ημιυπόγειο. Κάποιος μετρά τις μέρες για το άλλο καλοκαίρι. Μα εγώ την αγαπώ αυτή τη βροχή, λίγο κρύο να μου κοκκινίσει τα μάγουλα, κι ύστερα ξέρω καλά πόσο με αλλάζει ο καιρός, τον άλλο Ιούλιο μπορεί να έχω μαύρα μάτια.
Αν μπορούσαμε να κοιτάζουμε τη θάλασσα, γκρίζα και ταραγμένη, αυτήν που τόσο γλυκά μας τάιζε την αίσθηση στο κατακαλόκαιρο, να βυθίσουμε τη ματιά μας μέσα της και να ρουφήξουμε πίσω το αίμα που αφήσαμε εκεί κάτω, αυτό θάταν αρκετό. Κλείνουμε τα παράθυρα, μιας και νυχτώνει νωρίς και αφηνόμαστε στις εικόνες. Πάει πολύς καιρός που τα ντοκουμέντα μου είναι αφηρημένα. Δεν έχουν τίποτα να πουν από μόνα τους. Το μυαλό μου ξαναπλάθει από αυτά μια κίνηση.

Ο Μπάμπης ο Φλου

Δεν είναι και το καλύτερό μου, αλλά μου αρέσει η ιδέα ότι ένας Μπάμπης κατάφερε να γίνει θρύλος και όλη η αίθουσα να τραγουδάει το όνομά του. Εγώ κολλάω με το "Μούπες θα φύγω", ΟΚ σωστό και στην ώρα του, αλλά κανείς δεν με είχε προετοιμάσει για Dead Flowers (μέρα που ήτανε), ούτε για τον καυγά που χρειάστηκε να μαζέψω, ούτε για το μάθημα Σοφίας που έκατσε μετά από μερικές ευγενικές σπρωξιές, ούτε καν ότι στο Κύτταρο, μπορείς να πιείς επί τέλους καθαρά ποτά. Για να ζήσεις μια συναυλία της Σπυριδούλας, δεν χρειάζεται απαραίτητα το τελευταίο μου δεκαήμερο, αλλά ό,τι μπορείς να εκλάβεις ως έρωτα είναι αρκετό. Κατάλυση των αποστάσεων, ναι, των ασφαλών γραμμών, ΟΚ, κάθε αληθινό ροκ συμβάν, είναι -για μένα- μια δόση επιβεβαίωσης, στο γενικό μου motto, "το ροκ μου έσωσε τη ζωή". Και ακόμα πιο πολύ, για τις μικρές εξομολογήσεις, αυτών που κατάλαβαν ότι δεν τους πίστεψα για φίλους, αλλά να πως τα φέρνει η ζωή, να με πιστέψουν αυτοί...

Μια προσωπική προσέγγιση στο διαφορετικό

Καινούργια στη γειτονιά μου πριν 4 χρόνια είχα κάνει μια ενδιαφέρουσα παρατήρηση. Τη μάντρα με τις μαύρες γάτες και τη μάντρα με τις άσπρες γάτες. Η πρώτη, με πρόσοψη σε κεντρικότατο δρόμο και περικλεισμένη από τους τοίχους πολυκατοικιών, υπήρξε μάλλον παλιό πάρκινγκ, που διέκοψε τη λειτουργία του. Στη μάντρα αυτή είχα δεί, ότι κατοικούσε μια αποικία κατάμαυρες γάτες. Στην απέναντι μεριά του δρόμου, με μόνη την παρεμβολή ενός τρίγωνου πρασίνου και ενός σοκακιού με ελάχιστη κίνηση, ήταν η μάντρα με τις άσπρες γάτες, σε μια υπαίθρια έκθεση μεταχειρισμένων φορτηγών. Στην αρχή μου φάνηκε ένα χαριτωμένο θέαμα. Σταδιακά όμως άρχισα να παρατηρώ τη συμπεριφορά αυτών των χαριτωμένων ζωντανών. Στην πρώτη, οι γάτες μη έχοντας ελπίδα να διαφύγουν λόγω της πυκνής κίνησης του δρόμου έξω από το καταφύγιό τους, βασιζόταν για τη διατροφή τους στις φροντίδες των ιδιοκτητών των παρακείμενων καταστημάτων (όπως φαίνεται και στη φωτογραφία από τα πολλά πλαστικά πιατάκια). Αντίθετα οι άσπρες γάτες, παρ' ότι δεν έλεγαν όχι στη φροντίδα του ιδιοκτήτη της μάντρας, είχαν θεαθεί και στον κάδο απορριμμάτων του σοκακιού ή κατά τη διάρκεια χαλαρών περιπάτων με ερωτική διάθεση στο παρκάκι. Το φετινό καυτό καλοκαίρι είχε περιορίσει αισθητά τη συχνότητα της διάβασής μου από τη συγκεκριμένη διαδρομή, άρα και τις σχετικές με τις δύο φυλές των γάτων, παρατηρήσεις. Πρόσφατα όμως η θέα της προστατευμένης άνετης απομόνωσης των μαύρων γάτων με έκανε να ερευνήσω την τύχη των άσπρων, από την άλλη μεριά του δρόμου. Πέρασα τουλάχιστον 10 μέρες μέχρι να ανακαλύψω την -μάλλον- τελευταία άσπρη γάτα, ενώ τη μάντρα με την διέξοδο στον κόσμο έχουν αρχίσει ήδη να κατακλύζουν ασπρόμαυρα και πολύχρωμα γατιά. Και αναρρωτήθηκα. Τι αξίζει άραγε? Να περνάς καλά με θέα τρεις θεόρατους, απροσπέλαστους τοίχους, ένα κάγκελο και την πυκνή, απειλητική κυκλοφορία τρεφόμενη από τα αποφάγια των γειτόνων ή να αποκτήσεις την έστω μικρή ελευθερία να πηδάς τη μάντρα, να σκάβεις τα σκουπίδια για μια έξτρα λιχουδιά και να συναντάς τον πλάνητα εραστή σου, πάνω στο φρεσκοποτισμένο γρασίδι? Το μελαγχολικό βλέμμα της τελευταίας άσπρης γάτας μου λέει, ότι και αυτή είναι έτοιμη να αφήσει το ήρεμο σκιερό της καταφύγιο κάτω από τις ρόδες του φορτηγού και να βγεί στη γύρα.