Hairspray

Στην Αθήνα τελειώνει σήμερα το Φεστιβάλ Κινηματογρά- φου Νύχτες Πρεμιέρας. Δεν είχα την ευκαιρία να το δω συστηματικά, αλλά δύο από τις χθεσινές προβολές, που σχεδόν τυχαία επέλεξα, με κριτήρια το χρόνο, το χώρο και τη διαθεσιμότητα των εισιτηρίων, τελικά – σε μένα τουλάχιστον – έδωσαν την ευκαιρία για συνειρμούς και κάποιες ενδιαφέρουσες προεκτάσεις.

Η πρώτη σειρά προβολών κάτω από την ενότητα Short Stories, αφορούσε βραβευμένες μικρού μήκους ταινίες διεθνούς παραγωγής. Στην πλειονότητά τους οι ταινίες αυτές είχαν πρωταγωνιστές εφήβους και αναπαριστούσαν με μεγάλη ακρίβεια τις αγωνίες και τα προβλήματά τους. (Δυστυχώς όταν ανέτρεξα στην ιστοσελίδα του Φεστιβάλ για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τις ταινίες αυτές, δεν υπήρχε τίποτα, και έτσι δεν μπορώ να προτείνω που μπορεί να τις βρει κανείς).

Η βία, μέσα και έξω από το σπίτι, η έλλειψη επικοινωνίας, η βαρεμάρα, το διαδικαστικό σεξ, οι ματαιώσεις του έρωτα, η αναπαραγωγή και κατασκευή της πραγματικότητας μέσω της κάμερας του κινητού, ένας υφέρπον αλλά ορατός κυνισμός, οι ανύπαρκτες προσδοκίες, η φετιχοποίηση του στυλ και της εξωτερικής εμφάνισης, η αιχμηρή παρουσία των ζητημάτων της διαφορετικότητας, το ερημοποιημένο κοινωνικά περιβάλλον σε πόλεις και προάστεια, οι αρχές των σημερινών ενηλίκων που διαψεύδονται και ίσως και άλλα που δεν μπόρεσα να αντιληφθώ, αναδύονταν μέσα από τις μικρές καλές και κακές πράξεις των πρωταγωνιστών που θέλουν αλλά δεν ξέρουν πως να σπάσουν τα αδιέξοδά τους.

Αντίθετα στο ριμέικ της ταινίας Hairspray, όπου όλοι περάσαμε πολύ ευχάριστα, θα μπορούσε κανείς να πει ότι όλα τα παραπάνω έχουν εύκολες λύσεις. Αρκεί μια θετική διάθεση, μια πίστη και η ζωή μπορεί να τραβήξει άνετα την ανηφόρα, παρασύροντας στο διάβα της τους καλούς προς τα πάνω και τους κακούς εκτός σκηνής. Δεν ξέρω αν η αισιόδοξη οπτική της ταινίας οφείλεται στο γεγονός ότι αναφέρεται στα ‘60ς, ή μέσα στη «απλοϊκότητά» της θα μπορούσε να δώσει μερικά μηνύματα. Αισθάνθηκα όμως ότι μέσα στις υπερβολικές συμπεριφορές των πρωταγωνιστών της υπάρχει μια πρόταση για όλα τα ζοφερά θέματα που ανέφερα παραπάνω, δοσμένη με τρόπους ικανούς να την κάνουν κατανοητή στον καθένα. Ελπίζω ότι δεν ήταν η διαδοχικότητα των εντυπώσεων και η ανάγκη μου να νιώσω ότι κάπου υπάρχει φως, που μου δίνει αυτή την εντύπωση.

Το υπονοούμενο

Lingerie and more, μαζί με ένα καλό στα γρήγορα. Οτιδήποτε μπορεί να έχει μία μικρή ή μεγαλύτερη ή κραυγαλέα δόση σεξουαλικού μηνύματος, πουλάει. Και καλά αν τα εσώρουχα (και τα υπονοούμενα more) μπορούν να μετατρέψουν μια αθώα ερωτευμένη καρδιά σε φτερωτό, καυτό διάολο, με όλα τα συμπαρομαρτούντα. Σε αντίθετη περίπτωση υπάρχει και η παρηγοριά ενός απαστράπτοντος καθαρού αυτοκινήτου, που κοινωνικά τουλάχιστον, επιβεβαιώνει εξ ίσου τον ιδιοκτήτη και μάλιστα σε μαζικότερο επίπεδο.

See you at the bitter end

Το ακούω και το ξανακούω. Η καλύτερη στιγμή για μένα φέτος στο Λυκαβητό, άξιζε το πεζοπόρο ανέβασμα. To Placebo που μου κάνει για κάθε αρρώστεια. Επαναφορά στα κανονικά μου. Μετά από πολλαπλές ακροάσεις για την εβδομαδιαία αποκάθαρση.

bitter end

Since we're feeling so anesthetised
In our comfort zone
Reminds me of the second time
That I followed you home

We're running out of alibi
On the second of May
Reminds me of the summer time
On this winter day

See you at the bitter end

Every step we take that's synchronized
Every broken bone
Reminds me of the second time
That I followed you home

You shower me with lullabies
As you're walking away
Reminds me that it's killing time
On this fateful day

See you at the bitter end

Everytime we're intercepted
Feels love like suicide
Slow and sad, come in silence
Arise a bitter time
(See you at the bitter end)

I love to see you run around
And I can see you now
Full to bleed, arms wide out
(See you at the bitter end)

Come on and reach in sighs
Grab the gentleness inside

Heard a cry
Six months time
(See you at the bitter end)
In six months time
prepare the end
(See you at the bitter end)

Δεν εξαρθρώνεται

Νυχτώνει νωρίς. Βαραίνει η καρδιά καθώς νύχτα πια αφήνω το γραφείο. Αλλά σήμερα αντιστάθηκα. Ανηφόρησα προς την Αεροπαγίτου για μια βόλτα στο Φεστιβάλ Βιβλίου. Καθαρή πρόφαση, για λίγες ανάσες, σε ένα από τα πιο όμορφα σημεία της πόλης. Πανσέληνος. Το είχα ξεχάσει. Το φεγγάρι γράφει σκούρες γραμμές στους σκοτεινούς βράχους αριστερά, δεξιά. Στο βάθος το σκληρό φως των προβολέων του Φεστιβάλ. Φάρος. Εστίαση βλέμματος. Εσπασε. Προχωρώ σαν υπνωτισμένη. Αυτά τα φώτα κάνουν στους ανθρώπους ότι και στα νυχτερινά έντομα. Προσκαλούν, τυφλώνουν, καίνε. Παίζω τα βλέφαρα. Λιγοστός κόσμος. Βαρεμάρα στα περίπτερα. Οι κυρίες αγοράζουν κυρίες. Που αναμασούν τους άχαρους έρωτές τους. Αλλες κυρίες αγοράζουν ψυχολογία, ενδυνάμωση, εσωτερισμό. Να σώσουν τους άχαρους έρωτές τους. Περισσεύει ο μεγαλέξαντρος, οι μαντείες, τα θαύματα. Σαν πάγκος στο παζάρι επαρχιακής λουτρόπολης. Κοντοστέκομαι σε ελάχιστα σημεία. Το βρήκα και το σχεδόν το άρπαξα. Αυθόρμητα, για τέσσερις μόνο γραμμές. Μούμεινε κουσούρι από παλιά, τότε που δάνεισα αυτό το βιβλίο και έγινε αγύριστο. Για να ξαναποκτήσω μαζί με τη μνήμη που ασθενεί και τη χαρά της αναζήτησης. Τη γαλήνη της απέλπιδας αναμονής.

Και τριγυρνώ μονάχος και αξεδίψαστος
απ΄το Βαρδάρι ως το Σιντριβάνι
δεν εξαρθρώνεται αυτός ο πυρετός,
δεν επανδρώνεται με άλλους η καρδιά μου.

Ν. Χριστιανόπουλος "Ποιήματα"

Προεκλογικά μπαλώματα

Στην αρχή του περασμένου καλοκαιριού οι κάτοικοι της περιοχής Βοτανικού - Ρουφ της Αθήνας, άρχισαν κινητοποιήσεις με στόχο να ανατρέψουν τα σχέδια του ΟΣΕ (και των συνεργατών του στα υπουργεία και το Δήμο Αθηναίων) για επίγειες γραμμές του Προαστιακού Σιδηρόδρομου. Ολη η υπόθεση είχε τις ρίζες της στην προολυμπιακή περίοδο, όταν το έργο, ευρισκόμενο εν καθυστερήσει, μπαλώθηκε όπως όπως με αποτέλεσμα να λειτουργήσει αποκλειστικά η γραμμή από το Σταθμό Λαρίσης ως το αεροδρόμιο. Το έργο προέβλεπε υπόγειες γραμμές σε όλο το μήκος του αστικού ιστού, αλλά το τέλος των Ολυμπιακών, έφερε και το τέλος των μεγαλεπήβολων σχεδίων. Σε αγαστή συνεργασία οι φορείς αποφάσισαν να διατηρήσουν και να επεκτείνουν το υπάρχον δίκτυο μέχρι τον Πειραιά, κλέβοντας πλάτος από τους παρακείμενους δρόμους και κλείνοντας τη γραμμή σε τσιμεντένια τείχη ύψους 6 μέτρων. Ενα τέτοιο έργο ουσιαστικά εκτός του ότι αφαιρεί σημαντικό κομμάτι από τον ελάχιστο χώρο που διαθέτει η περιοχή, αποκόπτει πλήρως το δυτικό της γραμμής τμήμα της πόλης προσφέροντας ελάχιστα σημεία εισόδου-εξόδου από τις αναπλασσώμενες και παραδιδόμενες στο real estate κύκλωμα περιοχές του Κεραμεικού και του Μεταξουργείου. Οι κάτοικοι όχι μόνο απαιτούσαν να υπογειοποιηθεί η γραμμή, αλλά επίσης και ότι στο διάστημα κατασκευής των έργων θα έπρεπε να προστατευτούν οι πολίτες που διέρχονται από ισόπεδες διαβάσεις πεζών, χωρίς σήμανση, φωτισμό και ράμπες. Και ενώ η Πολιτεία και ο Δήμος πετούσαν αετό, ήρθε το πρώτο ατύχημα για να χτυπήσει καμπανάκι. Στις 10 Ιουλίου τα μεσάνυχτα, διερχόμενο τρένο χτύπησε, ευτυχώς ελαφρά, μία κοπέλλα που διέσχιζε πεζή τις γραμμές. Παρότι οι κάτοικοι διαμαρτυρήθηκαν έντονα με δύο συγκεντρώσεις, το θέμα πέρασε στα ψιλά. Στις 12 Ιουλίου όμως η σύγκρουση του Προαστιακού με εμπορική αμαξοστοιχία, έγινε πρώτο θέμα στα κανάλια και ταρακούνησε τα κυβερνητικά γραφεία, όπου παιζόταν στα ζάρια η πιθανότητα προκήρυξης εκλογών. Μετά από λίγες μέρες, για ασαφείς λόγους, τα δρομολόγια του προαστιακού μειώθηκαν θεαματικά, ενώ άρον άρον, βελτιώθηκαν οι διαβάσεις πεζών και μπήκε σήμανση. Λίγες μέρες μετά τις εκλογές αποκαλύφθηκε το πόσο μόνιμα σκόπευαν οι ιθύνοντες να λύσουν το πρόβλημα. Στις φωτογραφίες φαίνεται πώς το χαλίκι που χρησιμοποιήθηκε για να ισοπεδώσει τη διάβαση «πατάει» πάνω σε μια ιδιότυπη κουβέρτα. Δηλαδή μόλις τελειώσει το παιχνίδι, τινάζουμε την κουβέρτα και φύγαμε.

Που είναι το μέλι;

Είναι η πρώτη μου μπουκιά κάθε πρωί. Μία από τις ελάχιστες καλές συνήθειες που έχω. Οχι όμως οποιοδήποτε μέλι. Η αναζήτηση του καλού, αυθεντικού μελιού μου είχε γίνει κατά καιρούς έμμονη ιδέα. Κατέληξα σε ένα μίγμα από κούμαρα και ρείκι, θεόπικρο, θολό και απίστευτα αρωματικό. Το ανακάλυψα στην κεντρική αγορά, στη Σοφοκλέους. Εκεί πολλοί διεκδικούν για λογαριασμό τους τον τίτλο του καλύτερου προμηθευτή μελιού. Και οι πελάτες είναι φανατικοί. Κάθε μετακόμιση λοιπόν του καταστήματος απαιτεί σωστή σήμανση για ενημέρωση των φανατικών πελατών.