28/10/07

Frankfurt am Main



Διασχίζοντας τη γέφυρα του Main. Μεσάνυχτα σκοτάδι, μοιρασμένες φιγούρες σε όλο το μήκος της, κρύο τσουχτερό. Σκέφτομαι, ο κόσμος αλλάζει γρήγορα, κουράζομαι να κυνηγάω την αλλαγή, έχω περπατήσει αυτή την πόλη πολλές φορές γεμάτη δύναμη και χαρά για το καινούργιο. Τώρα το καινούργιο είναι αλλόκοτο, κηδείες με βυζαντινούς ύμνους στα γερμανικά, ευαγγέλια στα νεοελληνικά, ο αποδημών φεύγει μόνος, θα απελεύσει εις στάχτη μόνος, αποστολή με courier, πίνουμε καφέ και κονιάκ, 20 άνθρωποι, στο grill/doner/cafe Koenig, όλοι αναρρωτιούνται τι έλληνες είναι αυτοί, από το πουθενά κάθονται στο πεζοδρόμιο, κάνει κρύο, 4-5 ώρες. Επικήδειες πτήσεις, ίσως ένα νέο προϊόν για την αεροπορική βιομηχανία, δεν ξέρουμε πια, πού μας αποχαιρετούν οι δικοί μας άνθρωποι, αλλά μπορούμε να πάμε εκεί ΣΗΜΕΡΑ, ένα παγκοσμιοποιημένο, αμήχανο "δεύτε τελευταίον ασπασμόν". Δύο check in, πολλαπλοί έλεγχοι, "η κυρία να βγάλει τα παπούτσια της", και ένας ξενοδόχος που ανθίσταται στον εξοβελισμό των ανθρώπινων παθών και διατηρεί σταχτοδοχεία στο σαλονάκι. Tο χάνω...

6 σχόλια:

: Σε κατάλαβα από τη φωνή είπε...

Παρ' όλα αυτά αντέχουμε, έτσι;

P.S. Θα σ' έψαχναν και οι Radio Birdman απόψε...

Here comes a sun είπε...

Ναι, σου κάνει τη χάρη ο ύπνος που λέω συχνά. Και οι Radio Birdman περίμεναν, και ξέρεις τι συντροφιά ήταν για μας αυτή η μακρινή Αυστραλία με τις μουσικές της. Θα βάλω μετά Bury me deep in love, και μην ξεχάσεις την Παρασκευή το Κύτταρο, όσο περνάει ο καιρός αυτές οι επανασυντάξεις γίνονται ολοένα και πιο θεραπευτικές.

Matan είπε...

Sto kuttaro phga gia prwth fora 25/10. An kai den exw idea gia th Spuridoula (oi gnwseis mou einai polu periorismenes logw hlikias toulaxiston!) provlepw na phgainw kai gw gia mia...8erapeutikh epanasunta3h(mou arese autos o oros)!!

Gia na 8umountai oi palioi kai na ma8ainoun oi neoi loipon...

Here comes a sun είπε...

Το μόνο που μπορώ να εγγυηθώ είναι maximum rock and roll βραδυά. Οποτε τους είδα την τελευταία χρονιά πέρασα πολύ καλά. Δες και το Link
http://hcasun.blogspot.com/2007/09/blog-post_23.html

Matan είπε...

Vlepontas tetoia videakia kai diavazontas posts skeftomai me to ftwxo mou mualo pws de prepei na anhsuxw gia th twrinh katastash ths ellhnikhs (kai oxi mono) mousikhs skhnhs ki auto giati panta 8a uparxei ena paradeigma apo to parel8on to opoio kapoios talantouxos neos 8a boresei na to parei kai na to metatrepsei se ebneush.

Fovero videaki

Here comes a sun είπε...

To τρομερό με την εν λόγω συναυλία ήταν ότι περιλάμβανε τουλάχιστον τρεις γενιές. Το '60ς Πουλικάκο, τους Σπυροπουλαίους αλλά και τον νύν τραγουδιστή της Σπυριδούλας που είναι εντελώς πιτσιρικάς. Η κατάσταση της μουσικής δεν πρέπει να προβληματίζει. Κάθε εποχή έχει τις ευκαιρίες της και πάντα κάποιος καλλιτέχνης έχει κάτι να πει. Ειδικά για το ροκ θα αναφέρω κάτι που είχε πει παλιά ο Βασίλης Σπυρόπουλος όταν του δίναμε να ακούσει alternative '80s. Χαμογέλασε και είπε: "Εντάξει μωρέ, όλοι Rolling Stones παίζουμε". Και η ιστορία αποδεικνύει ότι δεν έκανε λάθος. Το ροκ έτσι κι αλλιώς έχει ένα μοναδικό τρόπο να παραμένει νέο. Και να κρατά σε φόρμα και όσους το υπηρετούν, τουλάχιστον ως φανατικοί ακροατές.